Elk jaar trap ik er weer in: de commercie die feestdagen heet.

Sla ik in september al strooigoed en truffelpepernoten in, zodat ik tegen de tijd dat het Sinterklaas is, al misselijk word als ik er alleen al naar kijk.

Sta ik op zaterdagmiddag in de stad terwijl ik bijna omver wordt gelopen door mensen die op het laatste moment toch een cadeautje voor tante Truus moeten kopen en breek ik mijn hoofd over geschikte cadeautjes voor mijn eigen familie, terwijl ik daar buiten de feestdagen om nooit moeite mee heb.

Vraag ik me af of er thuis wel genoeg kerstsfeer is, en sla ik kerstballen en andere glinsterende accessoires in die ik dan vervolgens constant moet verplaatsen omdat ik dan geen glas meer op tafel kan neerzetten zonder dat de kerststukken in de verdringing komen.

Overweeg ik dit jaar dan eens om echte kerstkaarten te kopen en op te sturen. Op 24 december.

Is mijn garderobe ineens niet compleet zonder iets met pailletten, lurex of andere glimstofjes want ‘je weet maar nooit hoeveel kerstborrels er dit jaar zijn’. Uiteraard eindig ik in huispak en pantoffels op de bank.

Wil ik een 3-gangen diner maken terwijl ik stiekem na het hoofdgerecht al vol zit en eigenlijk meer trek heb in een simpele stamppot of een pan pasta.

Bedenkt mijn vriend dat het misschien wel leuk is om vuurwerk te kopen, en zelf oliebollen te bakken. Op 31 december, tegen het einde van de middag.

Op 1 januari slaak ik dan net als een groot deel van de bevolking een diepe zucht. Een nieuw jaar,helemaal blanco. Een schone lei om zelf mee te beginnen. Dat vind ik eigenlijk veel belangrijker dan de feestdagen.

Jaren geleden, toen ik tijdelijk werkte als thuishulp op verschillende adressen in de stad, ontmoette ik haar. Ze woonde in een groot vrijstaand huis aan de rand van de stad. Na een ongemakkelijke kennismaking met haar man, die niet wist dat mijn werkgever weer een vervanger had gestuurd en me mopperend instructies gaf vanachter zijn krant, maakte ze een kop thee voor mij en legde rustig uit dat ze kanker had en daar chemotherapie voor onderging. Daardoor kon ze hun huis niet meer alleen schoonhouden.

Haar man, op het punt om naar zijn werk te gaan, mopperde opnieuw. x93Zorg je ervoor dat ze niet zelf de hele benedenverdieping gaat doen? Ze moet haar energie sparen. Ze denkt dat ze nog alles kan als voorheen.x94 Nog voordat hij de deur achter zich dicht deed zag ik een sprankeling in haar ogen. x93Je mag de hele bovenverdieping schoonmaken,x94 zei ze, en gaf me een knipoog. x93Maar mevrouw,x94 protesteerde ik, x93u moet een beetje rustig aan doen. Misschien red ik beide verdiepingen wel. Wat heeft prioriteit?x94

Samen maakten we hun bed op. Ze kon amper het dekbed optillen maar wilde het mij niet alleen laten doen omdat het zo zwaar was. Vervolgens ging ik met stofzuiger, emmers en dweilen aan de slag, nadat ze me beloofd had een kop koffie te drinken aan de keukentafel. In de korte tijd dat we elkaar hadden leren kennen hadden we een sterke klik en ik wist dat zij, geheel tegen haar natuur in, naar een wildvreemde thuishulp luisterde.

Toen ik beneden kwam deed ze alsof ze niet van haar plek was af geweest. Ze vertelde me dat ze nog maar xe9xe9n klus voor me had: de ramen rappen. Die waren inderdaad nogal vies. Toen ik haar bekende dat ramen lappen niet mijn grootste talent was, moest ze lachen. Ze vertelde dat ze voor het laatst de ramen had gelapt voordat ze ziek werd. Op dat moment begon de zon te schijnen en zag ik de strepen op het raam. Zij kon het ook niet.

Uiteraard hadden we het ook over haar ziekte. Over dat ze eigenlijk was uitbehandeld. Hoe eerst haar man kanker kreeg en herstellende was, en dat er toen bij haar iets niet goed bleek zijn. x93Ik wou dat ik iets voor u kon doen,x94 zei ik, verbouwereerd door zoveel eerlijkheid. x93Dat kan je ook!x94 vond zij, x93Jij gaat gewoon mijn ramen streeploos lappen.x94

En dus deed ik mijn uiterste best met verschillende schoonmaakmiddelen, zachte doeken en krantenpapier. Vanaf de andere kant van het raam zag ik steeds haar vrolijke gezicht verschijnen, terwijl ze mijn vorderingen gadesloeg. Het was alsof door het lappen van die ramen haar ziel beetje bij beetje werd opgepoetst. Alsof het voor haar een groots gebaar was. Zo voelde het ook.

Elke keer als ik langs dat huis rijd kijk ik stiekem naar de ramen, en hoop ik tegen beter weten in dat ze er nog is en naar me zwaait.

Op de fiets, met de wind tegen, hijgend, puffend en met een hartslag tegen de 250 slagen per minuut.

x93Wxe1xe1rom is het CBR, het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, NIET bereikbaar met het openbaar vervoer en ligt het ergens op industrieterrein X aan de andere kant van de stad?! Is het een soort misplaatste grap in de trant van x91jij bent bezig met je rijlessen en we geven je nog even een extra reden om hxe9xe9l snel je rijbewijs te halen???x94

x93Ja, hallo, muts. Dat oranje-witte bordje geeft aan dat ik op een voorrangsweg rijd en jij MIJ dus voorrang moet verlenen! Oh, en je auto is stom. En je haar ook.x94

x93Goedesmorgens, gozer.  Rijd jij mij maar lekker van mijn fietsje af, hoor. Maar zoals je ziet wil IK rechtdoor en JIJ rechtsaf. En dus heb ik voorrangggggg.x94

x93 Zo . Zo hxe9. Die gast in die Renault Clio is echt niet bezig met het effect van zijn centrifugaalkrachtx94.

x93 Auto rijdt 50 km per uur. Er steekt plotseling een fietser bellend de rijbaan over. De auto wil eigenlijk niet stoppen, want de automobilist zit net zo lekker in het ritme. Mag dat?x94

x93 Meisje, tegen de 30, is onderweg naar haar theorie-examen. Moet zij:

A.      Omkeren en heel hard terug naar huis fietsen

B.      Diep ademhalen en vol voor haar theorie-examen gaan

C.      Geen van beide. x93

xb7         Meisje koos voor optie B. Helaas zakte het meisje net. Volgende keer beterx85

En dan ben je bijna 30 en heb je nxf3g geen rijbewijs.

Dat dit komt omdat ik daar pakweg tot mijn 25ste nooit over nagedacht heb is xe9xe9n ding. Het tweede ding is een volstrekt gebrek aan logisch denkvermogen als het om voertuigen met vier wielen gaat. En dan vooral het besturen ervan, wist mijn rij-instructeur me in het begin van mijn lesperiode te vertellen.

Voorzichtig begon hij over vrouwen ( en het waren altijd vrouwen, nooit mannen! Hoe kan dit stereotype nou waar zijn?!) die bij hem rijlessen hadden gevolgd. Jonge vrouwen. Oude vrouwen. Zelfs hoogopgeleide vrouwen. Vrouwen die, en dan begon hij tegen me te praten alsof ik een teer poppetje was, iets meer lessen dan gemiddeld nodig hadden. En dat dit dan niets uitmaakte. Het ging om de reis, niet de bestemming. Ja, mijn rij-instructeur is er een van het diepzinnige soort.

"Wat bedoel je precies?!" zei ik met vlammende ogen. "Dat het niet uitmaakt als je er iets langer over doet. Maar dan moet je wel je plan om dit klusje snel te klaren, uit je hoofd halen!" antwoordde hij streng. En dat was dan dat. Les na les trok ik me bijna mijn haren uit mijn hoofd, omdat de beste man gelijk had. Alsof hij na ruim 30 jaar ervaring niet wist wat voor type hij in zijn auto had zitten. Een chaoot. Een chaoot die bovendien graag kletste en haar verhalen kracht bij zette door het gaspedaal harder in te trappen. Of van de derde naar de vijfde versnelling te schakelen.

Na les nummer zoveel kwam ik op een punt dat het me niet meer uitmaakte dat ik geen voorbeeldige leerling was. Dat het fijn was dat persoon x zijn rijbewijs in xe9xe9n keer haalde, na 20 lessen, toen ze nog 10 gulden per stuk kostten. Ik bedoel, fijn voor je, pa. Of dat mijn vriendin, die ik voorbeeldig vind rijden, toch ook 2 keer op moest voor haar examen. Maar ik ben nou eenmaal anders en het halen van mijn rijbewijs bleek voor mij toch wel een behoorlijk project te zijn en niet iets wat ik even naast mijn werk en andere bezigheden doe. Dat accepteerde ik. Dingen zijn zoals ze zijn.

Boeddha zou trots op mij zijn, want na die gedachte reed ik een perfecte les, en werden er door mijn rij-instructeur dan eindelijk dingen in gang gezet die me naar de eindstreep moesten leiden. Dat die eindstreep dan ruim 10 jaar later is dan ‘normaal’, dat is dan maar zo. Anno 2009 rijden er ook vrouwen in Ferrari’s, en wie zegt dat zij voorbeeldige leerlingen waren?

">

Ik beleef deze dagen een klein persoonlijk drama. Ik kan mijn lenzen niet meer verdragen en ben nu een brildragend persoon. De persoon die in de spiegel naar mij terugkijkt lijkt opeens tien jaar ouder en vertoont een schokkende gelijkenis met haar oma. ‘Is dit dan mijn voorland?’ hoorde ik deze persoon op hysterische toon zeggen. Kennelijk wel.

Toen ik op mijn negende waziger begon te zien, wist ik al hoe laat het was. Ik kon niets van het schoolbord lezen en verzon allerlei dingen om mijn lerares ervan te overtuigen dat er niets met mijn zicht aan de hand was. Dit heb ik een half jaar vol gehouden. Daarna viel ik door de mand en werd mijn eerste bril aangemeten.

Ik weet het nog goed. Het was een lichtgroene met streepjes, en hij bedekte ongeveer de helft van mijn gezicht. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig was dat ‘mode’, roepen mijn ouders nu nog ter verdediging als ik begin over de jeugdtrauma’s die ik er aan heb overgehouden. Daarna kwamen de eveneens zeer stylisch verantwoorde felroze en donkerbruine bril, die driekwart van mijn gezicht bedekten. Ik heb mezelf gered door tijdens een bezoekje aan de opticien lenzen te regelen. De bril was verleden tijd. Tot nu, dus. Geirriteerde ogen, rode adertjes, dat soort dingen. De Bril is BACK.

In theorie vind ik het geen probleem, een bril. Er zijn nu brillen die niet meer de helft van je gezicht bedekken. Hippe monturen. De mogelijkheid om de jampotglazen die ik vroeger had, zo te slijpen dat ze flinterdun lijken. Maar toch, het blijven hulpstukken. Hulpstukken waarvan de glazen beslaan als je een kop thee drinkt. Hulpstukken waardoor je zicht uit regendruppels bestaat als het regent.

Klein, onbelangrijk detail: ik ben nogal ijdel. Ik zie er graag leuk uit. En nu kleed ik me elke ochtend aan, doe mijn haar en make-up, overdenk een half uur welke schoenen ik aan wil…en eindig met het opzetten van mijn bril. En dan komt dus mijn oma in beeld. (die er overigens rond haar dertigste beeldig uitzag. En anno 2009 ook. Ik bedoel dit niet naar, hoor oma!) Ik lijk tien jaar ouder. Ik zie niks meer van mijn oog-makeup. Tieners spreken me nu echt met ‘u’ aan en ik word niet meer nagefloten.

Ik leg me er voorlopig maar bij neer. Misschien worden brillen ooit nog sexy. Anastacia was het een aantal jaar geleden ook.

En daar sta je dan in een douchehokje, met je wc-rol en teenslippers in de aanslag. De vloer is besmeurd met modder van je mede-campingasten. Met een snelle blik op het doucheputje zie je dat degene die vxf3xf3r jou gebruik van de douche heeft gemaakt, blonde haren heeft. Je zucht, stuntelt vervolgens om je kleding, handdoek en douchespullen ergens kwijt te kunnen, en ziet dan tot je grote afgrijzen je schone ondergoed op de vloer liggen. Welkom op de camping!

Begrijp me niet verkeerd, ik wil namelijk niet ondankbaar overkomen. Vakantie is fantastisch, Spanje ook, en zelfs op campings heb ik, objectief gezien, niets aan te merken. Wakker worden, de rits van je tent openmaken en de vogels zien en horen fluiten terwijl de zonnestralen een warme dag voorspellen, is geweldig. Wakker worden, de rits van je tent openmaken en recht tegen het slaperige, nog pafferige gezicht van je buurvrouw aankijken, is wat minder.

Ik denk niet dat ik kamperen ooit volledig zal kunnen ‘ontarmen.’ Daarvoor ben ik namelijk als kind teveel verwend qua vakanties. Ik verbleef voornamelijk in hotels en appartementen met bijbehorend ontbijtbuffet. Mijn vriend heeft echter jaren gekampeerd, dus tja, dan moet je vakantietechnisch wel eens een consessie doen. Dit jaar werd het dus twee weken op de camping, en 5 dagen in een hotel. Ik nam kleding mee waar ik, eenmaal op de camping met 35 graden in de schaduw, niets aan bleek te hebben. Mijn campingoutfit bestond uit een bikini met daarover heen een kort joggingbroekje. En moest het wat gekleder, dan had ik dat broekje ook nog in de driekwartversie.

Wat ik echt, echt heel vervelend vind aan kamperen, zijn de toiletruimtes. Iedereen weet namelijk dat vrouwen met z’n allen naar het toilet gaan om allerhande gesprekken te houden. Ik hecht heel veel waarde aan mijn privacy, vooral als ik naar het toilet moet. Ik vond het dan ook uitzonderlijk vervelend om op het toilet mijn ding te moeten doen (als ik het twee weken had kunnen ophouden dan had ik dit gedaan!) en gestalkt te worden door de kinderen van twee moeders, die door de kieren in de deur gluren en heel hard "Ik zie jou!!! Hihihihi!!!" schreeuwden. De moeders waren namelijk te druk met het bespreken van het kapsel van de buurvrouw van moeder nummer 1. Of dat je eindelijk denkt alleen te zijn, en er weer een groep meiden binnenkomt om eindeloos hun mascara te smeren en de dooie punten in hun haar te te checken . ( " Ja, mijn vaderrrr zei dat dit een goede camping zou zijn. Maarrrr mijn haxe4rrrren verbleken hierrr van dat gebrrrek aan schaduw.")

Desondanks heb ik een heerlijke vakantie gehad. Er was zon, zee, strand, cultuur en lekker eten. Bovendien waardeer ik mijn eigen douche en toilet nu zo veel meer.

Het is wel stil op straat voor een dag als vandaag, concluderen mijn vriend en ik als we op het punt staan de deur uit te gaan. We wonen aan een drukke straat en er is nauwelijks verkeer. Ik grap nog dat onze buren waarschijnlijk Koninginnenacht gevierd hebben en net wakker worden met een kater.

In de stad lopen we tegen een muur van mensen op en staan we letterlijk vast. We hadden het mis, het is loeidruk. Ik vind het helemaal niets, deze mensenmassa. Gelukkig is hij het met me eens en besluiten we op zoek te gaan naar een restaurant buiten de stad waar we kunnen lunchen. Het is een mooie dag. Ik kijk uit het autoraam en zie de verschillende kleuren groen van de bomen aan me voorbij flitsen. De radio staat aan, en opeens horen we paniekerige stemmen van de dj’s. Ik vang flarden op over gewonde en dode mensen op straat, van festiviteiten die worden afgelast. Bij mijn vriend begint iets te dagen; die heeft een minuut voordat we vertrokken gekeken naar de feestelijkheden in Apeldoorn en dacht dat hij getuige was van een oefening van de politie.

Ik eet mijn lunch en doe mijn best ervan te genieten. Na de lunch wandelen we een uur in een nabijgelegen natuurgebied. Fluitende vogels, zon, natuur, en vrede. Ik denk niet meer aan het nieuws en probeer dat rustige gevoel te rekken, al zittend in de zon. Later gaat toch de tv aan. We zien een auto crashen, gillende mensen, ontzetting op de gezichten van de leden van het koninklijk huis. Lichamen op de grond. Er wordt gesproken van een aanslag. Het lijkt zo surrealistisch in combinatie met de feestende mensen op het Museumplein in Amsterdam, de kinderen op straat die hun oude speelgoed willen verkopen, de volle terrassen in de stad, met de Koninginnedag zoals ik die al jaren beleef.

Oranjebitter smaakte nog nooit zo bitter als vandaag.

Wie kent ze niet, de momenten waarop je thuiskomt na een lange dag op het werk. Het eten moet nog gemaakt worden, er staat een bikkelharde sportafspraak met een vriend of vriendin, de was moet nog uit de droger worden gehaald, de kinderen moeten worden gebadderd en naar bed, kortom, een dag zoals velen van ons kennen. En dan bellen zij, met een verkooppraatje over verzekeringen, pensioenen, gas en electra. Om 18.00 stipt. En je doet chagrijnig, want je eten wordt koud, je kunt je sportsokken niet vinden, en kind nummer 1 heeft kind nummer 2 opgesloten in de gangkast en de sleutel verstopt. Irritant, he?

Nog een scenario: je hebt een klacht. Je hebt een klacht over je telefoon- of internetprovider, en eigenlijk ook nog wel wat vragen die over zaken die niet verstrekt worden op internetsites, contracten of telefoonrekeningen. Bovendien heb je net een uur in de file gestaan, was die leuke broek er niet meer in jouw maat, en stootte je je teen tegen een tafelpoot. En in die bui belde je met een medewerker van de klantenservice. Vervolgens bleef je beleefd en luisterde je naar de klantenservicemedewerker zonder je stem te verheffen. Zit je nu instemmend te klikken? Als je nu Pinokkio zou zijn geweest, had je een hele lange neus gehad.

De top 3 quotes van klanten, tijdens mijn tijdelijke baan op de klantenservice:

xb7         x93Nee, mevrouw, ik ben echt niet achterlijk. Ik weet best hoe ik met een computer moet omgaan! ( x93Zit u dan op Internet, meneer?x94 x93Op wat? Hoe bedoelt u?!x94)

xb7          x93U bent een schande voor het bedrijf. Ik wil uw manager spreken en uw naam noteren, want ik ga een officixeble klacht indienen!x94

xb7         x93G*dverd*mme, wat een kl*tezooi. Stom x96piep- wijf! Tuut tuut tuutx85x94

Daarom, omdat dit ook wel eens gezegd mag worden: een dikke pluim voor mijn nu ex-callcentercollegax92s in het hele land, die hun rekeningen moeten betalen met zo klantvriendelijk mogelijk blijven, en daar maar bar weinig vriendelijkheid voor terug ontvangen.

Ik ben een enorme fan van de ouderwetse, handgeschreven brief. Laatst vond ik in een doos met spullen stapels oude brieven, varierend van briefjes die vriendinnen en ik elkaar in de brugklas van de middelbare school schreven ( "N. keek naar mij in de pauze. Zal ik hoi zeggen?") tot het kaartje dat ik van mijn ouders kreeg toen ik geslaagd was voor mijn middelbare school-diploma. ( "Ik ben trots op je! Liefs, je vader, vriend, enz enz.") Uit elke brief sprak eigenlijk maar xe9xe9n zin, namelijk dat ik, de ontvanger, het waard was om er voor te gaan zitten en persoonlijk, met de hand, een brief aan te schrijven.

Al lachend – en soms ook ontroerd- las ik ze stuk voor stuk door en beleefde mijn tienerjaren opnieuw. Sommige gebeurtenissen en sommige mensen was ik al bijna vergeten, maar door het lezen van de brieven zag ik ze weer voor me. Een cadeautje.

In de huidige maatschappij maakt iedereen, en ik dus ook, zich ervan af met mailtjes, sms’jes en krabbels op hyves. Met xe9xe9n muisklik kun je ‘vriendjes’ worden met het nichtje van het buurmeisje van je tante. Maar wanneer schrijf je iemand nou xe9cht? Als je een krabbel schrijft die heel online Nederland kan lezen, of wanneer je een brief voorziet van envelop en postzegel en die paar meter naar de brievenbus aflegt ?

Sinds de lente met rasse schreden zijn intrede heeft gedaan, zie ik ze regelmatig lopen: twee mollige jongens van een jaar of tien. Gehuld in kleurrijke trainingspakken rennen ze op de weg en bezorgen ze mij het schaamrood op de kaken omdat ik mijn hardloopkilometers nog steeds lafjes binnen in de sportschool afleg, en niet buiten, waar iedereen me kan zien.

Deze jongens zag ik laatst weer. Met verbeten gezichten zag ik ze ploeteren. De school aan de overkant van de straat ging net uit en twee oudere jongens van een jaar of zestien stapten op hun fiets.

Ik liep net achter de hardlopende jongens toen ik zag dat de jongens op de fiets ze aanspraken. "Goed joh!" riep de xe9xe9n op sarcastische toon, terwijl zijn vriend toevoegde: "Jullie hebben nog veel kilometers te gaan voordat het goed gaat komen, sukkels!" Snel fietsten ze door.

"Wat zeiden ze?"vroeg de ene jongen aan de andere. "Volgens mij vonden ze ons heel goed!" zei de ander met een glunderend gezicht. Stralend van trots liepen ze verder. Ik besloot ze in de waan te laten. Soms is onschuld iets dat je moet koesteren.